24 Uurs actie van Hans Heerings tijdens de SamenLoop voor Hoop.

zondag 30 mei 2010

Einde van de SamenLoop voor Hoop.

Beste Mensen,

Even leek het erop dat dat ik de eindstreep niet zou halen. Na de gigantische dip op zondagochtend om 5 uur ben ik toch weer opgestaan om mijn missie te volbrengen. En gelukkig met succes!

Gelukkig heb ik veel steun gehad van alle lopers zodat je weer wat extra energie krijgt om door e gaan.
Alhoewel, energie?  Vanaf 9 uur vanochtend ging het toch een stuk minder soepel. De perfecte EHBO die verzorgt werd door het ROC in Alphen aan den Rijn had mijn geadviseerd om iets regelmatiger te eten, dus ieder uur een broodje en een kopje thee met suiker. Dat advies werd onder strikte controle gehandhaafd en beviel uitstekend.

Maar na zoveel uur lopen zie je iedere keer die klok steeds langzamer tikken. Psychisch een echte killer die klok. Als er namelijk 07:59:00 op de klok staat denkt een men (zoals ik) dat het nog maar 7 uur lopen is. En dan moet je stiekem nog acht uur lopen.

Zeker de laatste uren waren vreselijk zwaar. Met een pijn dat (denk ik) te vergelijken is met een aanval van 100 stekende wespen werden de voetjes er niet lekkerder op. De drang om te gaan zitten werd groter en groter, maar door de steun van mijn schoonouders en later ook mijn ouders, Sandra, Rowin, Deven, Mirron, Bram van Mens en Wim van Egmond (ben ik nog iemand vergeten?) heb ik dat niet meer gedaan.
En dan het laatste uur. Met voeten die duidelijke signalen gaven dat ze niet meer wilden, toch nog het laatste uur volgemaakt. Mensen op het parcours en langs de kant beginnen je zo langzamerhad te kennen en van alle kanten kreeg ik eten en drinken aangboden. Overigens was dat al zo vanaf het begin van de SamenLoop voor Hoop.

En dan uiteindelijk het verlossende moment, de finish! Op dat moment viel er een hele last van me af en werd er een ere haag gemaakt waar ik tussendoor liep. Vermoeid en met wat opgehoopte emoties nog even een kleine ereronde gemaakt. Zelfs dan hou ik het niet droog.

Tijdens de slotspeech van Rudi Overmars (echt een topper) werd het meest eigenwijste team ook nog in het zonnetje gezet. Normale teams bestaan uit 10 tot 15 personen, maar Team Health Company had er helaas maar één, in de vorm van mijns persoontje. En op dat moment begonnen alle mensen mijn naam te roepen waardoor deze oude sentimentele trut toch even een moeilijk moment kreeg. Op het podium kreeg ik als beloning een leuke taart met daarop een foto van mezelf samen met (weer een topper) Dick Stapper. Na de felicitaties loop ik het podium af en loop ik Bas van der Voort tegen het lijf. Een paar maanden geleden heb ik hem al geprobeerd uit te nodigen voor de SamenLoop voor Hoop in Alphen aan den Rijn, maar helaas had ik nooit contact met hem gehad. Lees zijn persoonlijke verhaal over kanker op zijn website en ontdek dat je voor hem alleen maar respect kan hebben.

Naar mijn bescheiden mening is wat de organisatie hier heeft neergezet een bijzonder geslaagd evenement. Niet dat ik ooit nog een 24 uur ga lopen!

Nu lig ik in bed en als ik probeer te gaan staan, lijkt het alsof er duizenden spelden in mijn voeten zitten. Of dat is wat ik wilde weet ik niet, maar een beetje je grenzen verleggen en je inzetten voor je medemens moet eigenlijk vanzelf sprekend zijn. Mijn missie is volbracht en ik heb er een heel goed gevoel bij. Jammer van de zere voeten, maar dat ik na een paar dagen wel weer over. Maar het gevoel van deze missie zal blijven. En dat is een heel goed gevoel!
Natuurlijk wil ik iedereen bedanken die mij financieel of mentaal gesteund heeft, bedankt voor je bezoek, je SMS of je E-mail. Deze kleine gebaren gaven mijn de kracht om door te gaan en niet na mijn dip te stoppen. Iedereen bedankt.

DaGaroete Hans.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten